Zoeken in deze blog

zondag 24 april 2016

Doopsuiker leerde me dat ik niet van bandwerk hou.

Dit werkje leerde me dat ik helemaal niet graag dingen in veelvoud maak. Een paar stuks ok, maar bandwerk? Nee. Uit dit werkje heb ik geleerd dat dit echt niets voor mij is. In plaats van me rust te geven zorgt dit voor stress. In plaats van mezelf te verbeteren wordt mijn werk steeds slordiger.

Ik wilde mijn suikerbonenzakjes voor de geboorte van Cas zelf maken. Dit wou ik al twee zonen eerder doen, maar ik durfde niet. Ik zocht naar een uitvoering die aan mijn eisen voldeed. Ik wilde iets snel klaar en iets met een stropkoord.


Het vroeg een aantal testversies met uiteindelijk dit als resultaat:


Om mijn afkeer van repetitiviteit te ontwijken maakte ik ook sleutelhangers via de handleiding van eva maria.



Voor het stropkoord wilde ik geen gaten in de stof én het koord mocht niet bovenaan het zakje komen. Een opgenaaid lint bleek de oplossing. Geen binnenvoering, want dat zou me te lang duren. 




Gelukkig kon ik op mijn man rekenen om de koordjes door de linten te halen, want ook dat is een werkje dat niet aan mij besteed is. 

Ondertussen is bijna alles uitgedeeld. 

Stof: Sterren: Riley Blake - rocket system - Pindanutjes
Rood lint: veritas
Blauwe linten: AVA
Ringen sleutelhanger: AVA
Doosjes: AVA en Kinderplaneet
Patroon sleutelhanger: Eva Maria

donderdag 21 april 2016

Polo-stress

De liampolo, hij stond al lang op mijn lijstje. Nu ik hem eindelijk gemaakt heb weet ik niet of er nog een volgende versie komt.

Lang geleden dat ik nog zo gesukkeld en gevloekt heb. Het polopad, een eerste keer. Het werd ineens een derde, vierde en misschien zelfs vijfde keer. Mijn tornmesje was mijn beste vriend. Ook de kraag werd een verschrikking. Ik naaide het vast terwijl het polopad naar binnen gekeerd was. Tornen dus! Daarna kwam de kraag niet meer uit. Tornen en opnieuw knippen. Vloeken! Bah!



Polo's. Ik zie het graag. Een nieuwe portie moed is aangewezen om hier opnieuw aan te beginnen. Of goede tips. Altijd welkom!




Niet echt tevreden. Als er een volgende , moedige, poging komt hoop ik dat het beter lukt.

Geruststellend tuttenvriendje



Zoals mijn blog getuigd zit ik volop in de babynaaisels. Dit bericht is niets anders...

Voor zijn geboorte maakte ik samen met mijn oudste zoontje een eerste knuffeldoekje. Op een regenachtige dag tekenden we samen een konijn met heel lange oren, hij koos de kleuren nicky en naaide een stukje mee.


Na de geboorte werd het doekje al snel gebruikt als tuttendoekje waarbij het oor dienst deed als tuttenhouder. Noodzakelijk om de tut snel terug te vinden en als herkenning voor Lot. Hij wilde zich immers telkens Cas' tutje toe-eigenen. Met het konijn eraan werd het voor hem duidelijk dat hij dit tutje niet in zijn mond mocht steken.


We dachten eens dit onderscheid duidelijk zou zijn we het tuttendoekje konden doen verdwijnen. Echter is er ondertussen een band gegroeid tussen Cas en zijn doekje. Hij houdt hem stevig in zijn knuistjes vast en begint er mee te spelen. Het lijkt ook alsof zijn doekje hem helpt om sneller rustig te maken.

Maar het doekje is vuil en heeft nood aan een sopje. En ik wilde nog een doekje waar nog meer aan te friemelen valt.

Zo ontstond zijn -hopelijk- nieuwe vriendje.



Ook deze keer maakte ik gebruik van nicky velours, voor de achterkant. Lekker zacht en een hoog knuffelgehalte. De voorkant werd een katoenen stofje.

Een 'los' oor om mee te prullen.


Extra friemel-lintjes.


Een kamsnap doet dienst om de tut vast te klemmen.


Een ideaal project voor restjesverwerking. 


Stof: Katoen - Robert Kaufman - restje
Patroon: eigen ontwerp

woensdag 20 april 2016

regendruppels voor ons lachebekje

Heeft dit nog uitleg nodig?

Iedereen kent het ondertussen wel...



Nog eens een Kiindpatroontje. Een beetje op de groei. Maar dat is gemakkelijk opgelost door de boorden een slagje om te vouwen. Zo gaat dit leuke pakje extra lang mee!









Het stofje had ik al een hele tijd liggen. Nog niet gebruikt omdat ik eraan twijfelde of het niet te meisjesachtig is. Maar het gaat wel, zeker voor baby'tjes.



Foto-overload, I know maar ik kon echt niet kiezen. Nog steeds super verliefd op mijn knapperd!

Stof: Lillestof
Patroon: Kiind

zondag 10 april 2016

Warme beentjes voor de kleintjes



Toegegeven, dit komt eigenlijk een beetje te laat. Hoewel de foto anders doet vermoeden heeft dit niets met kerstmis te maken. Nee, dit zijn geen kerstsokken voor kinderen en nee, het is geen kersttijd. Mijn kerstversiering is alleen nog niet volledig verdwenen, daar zijn jullie nu allemaal getuige van. Dus geen kerstmis en geen winter, wel laat op het jaar, maar dit door de zomer in aantocht. Ook te laat in mijn levensplanning. Dit ideetje lag al drie jaar te wachten op uitvoering. Pas bij zoon nummer drie wordt dit werkelijkheid.

Al sinds de eerste keer dat ik een baby in de draagdoek nam stoorde ik me aan de blote enkeltjes. Hoe hard je er ook op let, hoe sterk je de pijpjes naar beneden trekt, steeds opnieuw kan wind en koude toeslaan op die kleine beentjes. Bovendien doe je het kleintje enkel sokjes aan, meestal dunne dingen waardoor die voetjes vaak koud aanvoelen. Een extra laagje erover is geen overbodige luxe.

Nu we een paar dagen naar de zee gingen wilde ik dit projectje eindelijk ten uitvoer brengen. Geen strakke noorderwind die de kleine Cas zou verfrissen. Ik zou hem met muts en - hoe noem je dit - kousenvoeten? beschermen.






Lekker lang en lekker ruim. Kan gemakkelijk over de broek getrokken worden.




Geen foto's in de draagzak. Wel een aanfoto op mama's schoot.




Zakje met tunnelkoord

Soms is teveel nadenken niet goed. Te grote denkprocessen kunnen de zaken onnodig ingewikkeld maken. Dat bleek nu ook bij dit projectje.

In het verleden heb ik me regelmatig het hoofd gepijnigd over hoe ik op een nette manier een zakje met tunnelkoord kan maken, zonder gaatjes te prikken en met een mooi omgevouwen randje aan de tunnel. Ik kwam er maar niet uit. Altijd liep ik ergens vast. Dit doet wellicht bij een aantal lezers de wenkbrauwen fronsen want eigenlijk is dit zo moeilijk niet. Maar ge moet maar weten hé.



Gisteren suggereerde mijn man dat we wel eens een zakje konden gebruiken voor de letters van het rummikubspel. Inderdaad, die blokjes zaten in een veel te grote en lelijke plastieken zak. Een handig klein zakje zou hier best wel mogen.  's Avonds zette ik me zonder nadenken - met wat restjes stof - achter mijn machientje en warempel, na een minuut of tien had ik een net zakje met tunnelkoord in mijn handen.




Soms gaat het plots vanzelf.

Omdat ik zo blij ben dat ik het eindelijk gevonden heb wil ik mijn gevonden methode heel graag met jullie delen. En dat vind je hier


zaterdag 9 april 2016

Tutorial tunnelkoord



Zoals ik hier schreef heb ik veel te lang nagedacht over hoe ik een zakje met tunnelkoord moet maken. Plots zat het, zonder al te veel breinpijn, in elkaar. Blij met dit onverwachtse resultaat wil ik de werkwijze graag met jullie delen. 



 1. Twee stukken stof, grootte naar keuze













 2. Leg ze met de goede kanten op elkaar.


3. Naai de onderkant en één zijkant dicht.










 4. Met de stoffen nog altijd op elkaar geef je een knip bovenaan (1,5 - 2 cm) op een drietal centimeter van de bovenrand. Wat boven de knip zit wordt tunnel. De afstand van de bovenrand tot de knip is de grootte van de tunnel. Vergeet niet dat dit stuk nog dubbel geplooid wordt.










 5. Vouw het ingeknipte gedeelte naar opzij en naai vast. Doe dit ook voor de andere kant.












 6. Overlock de bovenrand, of werk dit met een zigzag af.

7. Naai de laatste zijkant dicht. Naai hierbij zo dicht mogelijk tot het omgevouwen stukje.











 8. Vouw de bovenkant om en stik vast.

































En dan ben je klaar!








Imani

Toen La Maison Victor haar meest recente nummer op ons losliet viel de Imani-jurk me meteen op. Dit is echt iets voor mij. Ik heb een gelijk...