Zoeken in deze blog

maandag 21 december 2015

Draken en vikings

De drakenfase is hier aan zijn tweede toer toe. 
Toen ik het drakenpak maakte met halloween deed de eerste drakenfase zijn intrede. Braaf, rustig en verkennend. De draken brulden toen hoogstens was. Zowel onze Maurodraak als Lot de draak.

Sedert een week of twee zitten we in de tweede drakenfase. Het verkennende is er af. Het rustige jammer genoeg ook. Draken zijn nu wezens die verslagen moeten worden. Met veel gejoel en gebrul stort onze grote drakenvechter zich op de vijand - meestal gespeeld door kleine broer - en tracht hij hem op de knieën te dwingen. De draak kan zich echter goed verweren, verschillende gevechten volgen. Ze gaan door... tot op het bot... of tot een van de twee zijn tranen niet meer kan bedwingen.




Gelukkig vindt onze drakenridder soms ook rust. Dan kan mama wat foto's nemen van zijn nieuwe t-shirt. 
Passend bij deze fase maakte ik voor hem een 'draken t-shirt'. Een stapje te ver gezocht wat het is eigenlijk een vikingshirt. Maar die vechten toch tegen draken, niet? 



Het patroontje komt uit een Ottobre, 'three buttons' heet het. Hoewel het met mijn machientje redelijk vlot gaat heb ik het niet zo op knoopsgaten. Als het me lukt om vlotjes alle knoopsgaten te maken erger ik me aan de knopen die ik nog moet vastnaaien. Echt mijn ding niet! Goed nieuws is wel dat ik eindelijk de werking van een knopenbies te pakken heb. Al weet ik niet of mijn uitvoering strookt met wat de patronenboekjes voorschrijven, maar goed het is gelukt en het is deftig. 



Twee groene en een gele knoop omdat ik (bijna) nooit projectjes op voorhand plan en dus ook creatief moet zijn in de benodigdheden en in de afwerking. 



Onze huidige draakfase wordt gerepresenteerd door de draak van Ikea



De vorige draakfase ging er wat gemoedelijker aan toe...

dinsdag 15 december 2015

Week 33: de zwangerschap blijft dan toch niet onbesproken

Ik dacht dat ik er deze keer van gespaard was gebleven. Mijn zwangerschap telt ondertussen 33 weken en twee dagen. Het opmerkend oog van anderen heeft me tot vandaag met rust gelaten. Ook de goede raad en de tips werden deze keer niet aan mij gericht en ik kon mijn zwangerschap vrij beleven zonder mezelf door het oog van anderen te moeten zien.


Zo goed als iedereen die al eens zwanger is geweest kan er over meespreken, zeker bij de eerste zwangerschap. Je bent in blijde verwachting en wil graag jouw beleving, zorgen en ervaringen over dat kleine wezentje in je buik met mensen delen. De mensen willen echter meer. Vanaf dat ze weet hebben van de ontwikkelingen in jouw buik willen ze je behoeden voor de grootste gevaren.


'Zou je wel de zon in gaan?'
'Ik zou dat vlees toch wat langer bakken.'
' Pas op, die aardbeien komen uit de tuin.'
'De kat zat op jouw schoot, moet je nu je handen niet wassen?'
...


Vanaf dat mensen kunnen zien dat er zich leven in jouw buik ontwikkeld hebben ze een vrijgeleide om je te bespreken als een object. Recht in het gezicht, want als je zwanger bent mag dat.



'Ik was op 15 weken zo dik nog niet, ik had een klein schattig buikje.'
'Ofwel hou je vocht vast of je bent heel veel bijgekomen.'
'De zwangerschap doet je huid ook niet veel goed hé.'
'Och, je voelt je nu niet slecht. Dat komt door de zwangerschap. Hierna is het allemaal voorbij.'
'Nu zult ge wel aan het einde zijn zeker? (op 30 weken)'
...




Allemaal uitspraken die me zo onmiddellijk terug te binnen springen.

Deze zwangerschap bleef ik er van gespaard. Bij de tweede zwangerschap was de omgeving al een pak milder en hielden ze zich wat meer op de achtergrond. Misschien laten ze me met rust omdat het de derde is. Misschien is het gewoon omdat het de derde in drie jaar tijd is. Mensen houden het niet vol om bijna drie jaar over hetzelfde te praten.


Weinig tot niets van commentaar. Tot vanmorgen toen ik mijn zoontje naar school bracht. De zorgjuf vroeg me hoe lang ik nog te gaan had. Na een beleefd antwoord van mijn kant vroeg ze me

'of ik bij de andere twee ook zo dik was'.


Top! Dat is nu net wat je nodig hebt na een hectische ochtend waarbij je jouw ogen amper geopend krijgt omdat de jongste zoon nog steeds op regelmatige wijze de nachten verstoord en zichzelf de taak van wekker heeft aangemeten. Meneer Ochtenhumeur stond dus al op zijn kousenvoeten binnen. Daarenboven moest vanmorgen deze motorisch beperkte walvismoeder - alleen - haar twee eeuwig treuzelende kinderen en zichzelf op tijd aangekleed krijgen en zorgen dat haar kinderen niet hongerig en vol tandpasta of andere residuen het huis uit gaan (mezelf controleer ik hier al lang niet meer op). Dit alles diende gepaard te gaan met het geduld van een op zijn prooi wachtende kat. Ah ja, anders heb je treuzelende, jengelende kinderen en nog meer tijdsverlies...


Al is het de derde zwangerschap, al bleef ik er tot nu toe van gespaard, het komt niet minder pijnlijk binnen. Mijn lichaam ontwikkelt zich - tijdens mijn zwangerschappen - zoals het zelf wil. Buiten wat gewichtscontrole laat ik het ook doen en probeer ik het te ondergaan. Dat lukt met ups and downs want geen enkele vrouw houdt ervan om haar lichaam te zien uitdeinen en het cijfertje op de weegschaal gedurende negen maanden alleen maar omhoog te zien gaan.

Vandaag dus duidelijk een down.



Danku lieve juf!




Gelukkig is er één lieve huisbewoner die mijn buik wel weet te appreciëren: 















maandag 14 december 2015

Het kersthemd

Vorig jaar kocht ik een couponneke, weeral geen idee meer waar. Ik vond het wel een mooi stofke en wou er een hemdje uit maken. Een hemd met lange mouwen, want de elandjes doen nogal winters aan. Daar loop je in de zomer niet echt mee rond.



Het moment brak aan om eindelijk aan dat hemd te beginnen. Niet alleen omdat het winter wordt, maar ook omdat ik er nog net een maatje 104 (zonen 09 maat) zou uitkrijgen. Ik besloot de smalle versie te nemen aangezien mijn vorige theo nogal ruim viel en Mauro tegenover toen toch wel wat slanker geworden is. Het werd nipt, zowel om alle delen uit de stof te knippen als het hemd op zich. Mauro is toch niet zo smal als ik dacht...
Maar het is gelukt, zowel het uitknippen als het hemd dicht krijgen :)





Geen ruimte over om voor een doorlopend printje te zorgen. Niks fancy dus. Een hemd. Een hemd voor kerst.





Omdat ik maat 104 nam heeft hij nog wat ruimte om er in te groeien - in de lengte dan toch, de breedte wordt dus moeilijk. 




 Hier en daar nog wat draadjes, het lijkt mijn trademark te worden. 






Ook Lot wilde deelnemen aan de fotoshoot. Evenveel pret als grote broer!

dinsdag 8 december 2015

Walvisoutfit voor het kleinste broertje

Uit hetzelfde stofje als mijn vorige maaksel, de strampelhose, maakte ik nog een ander outfitje voor de komende baby. 

Zie hier: 



Geheel comfy en volledig geheel.


Wat is naaien voor baby's toch fijn. Met een stukje stof kom je al een heel eind. Geen overdaad, alles eenvoudig en comfortabel, geen moeilijke ritsen, niet teveel knopen, ... Zo tiny, zo schattig.

Alleen het aan-resultaat moet op zich laten wachten. Benieuwd. Niet alleen naar het aan-resultaat, maar vooral naar het minimensje. Op wie gaat hij lijken? Van welke broer zal hij het meeste weg hebben? Opnieuw een dikke haardos? Een goede slapen? Een makkelijke eter? Wachten ... 




Patroon: zaaberry





 Het broekje is maat 0 tot 3 maanden. Als je weet dat een baby gemiddeld met 50 cm geboren wordt en drie maand later iets meer dan 10 cm gegroeid is vrees ik dat hij bij de geboorte in dit broekje nogal zal zwemmen.
Er staat nog een plan B op de agenda, de alom bekende babylegging van Emma en Mona. Maar door gebrek aan printpapier kon ik dit plan nog niet ten uitvoer brengen.




Zo kan het nog eventjes de kast in. 



maandag 7 december 2015

De Strampelhose

Toen de nieuwe collectie van Froy en Dind uit kwam wist ik dat ik me een stukje stof met walvisjes moest kopen. Voor de nieuwe baby. Zo optimaal geschikt voor kleine nieuwkomertjes.

Vrijdag kocht ik het stofje, zaterdag zat dit pakje in elkaar. Volledig gevoerd met blauwe tricot om ons winterkindje warm te houden.

Ook voor de tweede zoon maakte ik dit salopetje. Ook volledig gevoerd met tricot. In een winters tafereeltje.










Stof: Froy & Dind 
Lanalotta

Nog voldoende stof om er een volgend outfitje uit te halen, maar dat is nog niet afgeraakt.


Nog acht weken te gaan (pff dat klinkt nog lang), al ga ik er vanuit dat ik dat aftellen kan inkorten tot zes weken gezien ik bij de vorige twee jongens ook op 38 weken bevallen ben. Ik ga er niet kwaad om zijn. De laatste loodjes worden als zeer zwaar ervaren. Vooral door het bekken en de rug, die willen echt niet meer mee.


dinsdag 1 december 2015

Bora-trui


Soms heb je van die projectjes die je hart stelen. Wel, dit is er nu zo eentje. Op dit truitje werd ik gaandeweg helemaal verliefd. Superschattig.







Dit mooie Lillestofje kocht ik bij Lelastof. Ik vond het direct draagbaar voor onze jongste. Die valt de laatste tijd regelmatig uit de boot. Hij heeft eigenlijk genoeg kleding aangezien hij de follow-up van nummer 1 is. Maar ook hij heeft recht op een mamacreatie! Aanvankelijk wilde ik er een pyjamatje uit maken, maar het is te mooi om alleen in zijn bedje te dragen.








Het is een standaardpatroontje voor een trui met knoopjes al verving ik de knopen door drukknopen en voegde ik een binnenvoering in tricot bij. Zo is het toch al wat warmer. Cosy. Dit probeer ik ook nog eens voor mezelf.

Wassen en dragen. Dit zal nummer drie niet halen!





Sew Day - 1 oktober 2017

Met veel enthousiasme mag ik jullie informeren over een toekomstig naaievent én naailiefhebbersmeeting. Runa Popje, een naam die...