Zoeken in deze blog

maandag 27 april 2015

Een verse baby in het team

Een maand geleden beviel mijn teamcoach van een derde kindje. Een zoontje.

Vandaag konden we het knappe kereltje gaan bewonderen. Ik wilde zelf een kadootje maken. De ideeen zaten al lang in mijn hoofd. Ik wilde een slinger, dat zou ze ook kunnen gebruiken bij de andere kinderen. Twee maanden geleden knipte ik alle stukken en legde ze in de kast, klaar om te naaien... Daar liggen ze nog altijd. Gisterenavond besefte ik dat ik het veel eerder had moeten afwerken. Ik had geen zin om veel en lang te prutsen. Dus ging ik voor een snel en makkelijk kado. Zoals ik al eerder schreef zijn slabben een snel klaar en mooi alternatief. Deze keer ging het niet zo snel. De naald van mijn lockmachine brak voor een of andere reden en ik deed er een tijdje over om hem terug op de juiste wijze in te rijgen. Een aantal haakjes werden over het hoofd gezien, bijgevolg trok mijn steek op niet veel. Na een paar keer opnieuw inrijgen zat het goed en kon ik -eindelijk- weer verder.



Dus, gisterenavond zette ik me nog snel achter mijn machientje. De slabben werden genaaid. Het broekje maakte ik een paar maanden eerder, nog voor ik mijn lewenstein had. Ik haalde het nog even onder de lockmachine door. Die mooie afwerking geeft het toch dat tikkeltje meer.





Voor mijn zoontje maakte ik hetzelde Daltonbroekje trouwens. Ik vind het een superschattig stofje. Hopelijk is de mama van het nieuwe ukje er even blij mee.


Onbedoeld kwamen de kleuren van het olifantenslabje en het broekje overeen met de suikerbonen. Oranje en blauw. Hihi, wat een leuk toeval!





Een leuke samenwerking

Ik maakte een hemdje in tricot, samen met de oudste zoon deed ik de afwerking. Het is te zeggen hij koos de kleur van de knopen. Gelukkig heeft hij smaak en ging hij niet voor de rode of groene kamsnaps, dit zou iets minder goed gepast hebben.

Een van de dingen waar zijn aandacht naartoe gaat is werkgerief. En dan echt allerhande werkgerief: boormachines, zagen, hamers, griffels, ... Hij is papa's kleine sidekick wanneer er iets moet gerepareerd worden. Mama is op zo'n moment van geen tel meer. Zelfs lekkere koekjes kunnen hem dan niet afleiden ;p

Hoe werkt dat hier??

MAAR deze ochtend zat mama plots met een tang in haar handen. Een kamsnapstang. Gelukkig maakt de zoon geen onderscheid tussen échte werktangen en naaitangen.
Plots was ik zijn dikste vriend. Hij kroop bij mij op schoot, nam de tang over en wou ermee 'maken'. Ik legde hem uit wat we ermee gingen doen, liet hem de knopen kiezen en we drukten ze samen op z'n plaats.
Hij is nog een tijdje aan de tafel blijven zitten. Voor hem hadden er meer knopen aan zijn hemd mogen zitten :)

Een leuk mama-zoon activiteitje. Zijn interesse deed me deugd.



Die dààr!

Zitten ze goed vast?

Ze blijven niet altijd mooi liggen
In opperste concentratie


Voila, klaar!




Erna was hij BLIJ! Ah ja, want er stonden 'tarctorteurs' op zijn hemdje. Nog een van zijn favoriete dingen.







Ik maakte een hemdje in tricot. Als patroon nam ik het befaamde theo-hemd, de simpele versie.
Het werd dezelfde maat (98), maar dan in de smalle versie. Bij de katoenen versie nam ik de standaardversie.





donderdag 23 april 2015

City dress

Dit kleedje vond ik bij de eerste pasbeurt maar niets. Het was dan ook te groot. Het viel veel te breed, geen taille, halsuitsnijding te breed,... Lomp dus. Ik had waarschijnlijk een maatje kleiner moeten overtekenen.


Met wat aanpassingen probeerde ik het nog te redden. Na mijn EHBN (Eerste Hulp Bij Naaimislukkingen) zag het er al beter uit. Ik heb het in de winterperiode éénmaal aangehad, met een dikke legging onder, maar besloot dat het me niet stond.

Vanmorgen trok ik het ongewild terug uit de kast. Het leverde me twee complimentjes op vandaag. Dus misschien is het toch niet zo mis.











Het is gemaakt uit punto dit roma, geel en groenig petrol. Normaal gezien moest de achterkant hetzelfde worden als de voorkant, maar ik had te weinig rest petrol. Ook de mouwen werden ingekort wegens te weinig stof.
Best comfortabel voor zo'n lentedagje.









maandag 20 april 2015

Het verjaardagshemdje

Morgen is de jongste 365 dagen oud, ook wel eens een jaar genoemd. Ik maakte een hemdje voor hem. Eigenlijk niet speciaal voor zijn verjaardag, maar het komt wel mooi uit zo. Hopelijk is het met zijn feestje lekker warm weer dan kan hij de korte mouwtjes aan.

Het stofje is er eentje van Andrea Lauren, gekocht bij kiwifabrics. Het patroontje is een blouse uit de knippie van februari - maart. Ik korte de mouwtjes in naar een zomerversie. Leuk is dat dit patroon gaat van een 50 tot 98. Ik zocht al eventjes naar een miniversie van een hemdje.

Daarstraks gepast, ongestreken, mét draadjes aan en nog zonder knopen. Hij had echter geen zin om stil te staan en het te goed te laten zien.






Het paste dus de knopen konden eraan. Eerst was ik van plan om er gewone knopen aan te naaien, maar de drukknopen wonnen. Handiger bij zo'n beweeglijk kleintje


De volgende versie wordt verbeterd. Zo heb ik bijvoorbeeld de kraag er in zijn geheel aangezet, dus je ziet de naad. Dit moet er de volgende keer echt uit. Ik was weer te snel ;)





 Nu nog wassen en strijken en 't is helemaal rond!


De verjaardagskroon is al af. Dat wordt een hergebruik van vorig jaar. 


Nummer 2: 1 in 2015

Nummer 1: 1 in 2014

zondag 5 april 2015

Ole

Hij is er eindelijk; de omkeerbare ole.

De patroondelen hebben zo'n twee weken uitgeknipt om mijn strijkplank gelegen. Ik had nooit de moed om het in elkaar te steken. Dit ligt niet aan het patroon, wel aan mijn algemeen enthousiasme voor naaien. Het was gewoon eventjes weg.

Maar allez, het zit ineen, met hier en daar wat tekortkomingen. Zo ben ik niet helemaal tevreden over de heupboord én ik zette de knopen er eerst verkeerd in. Ik had drukknopen gebruikt en ik scheurde dus mijn stof stuk door ze eruit te halen. Ik wilde een nieuwe kraag knippen, maar ik bleek niet meer over voldoende stof te beschikken.


Aiaiai, Ik heb de strook waarin de knopen zaten eruit geknipt en daar terug een lap ingenaaid. Dat zie je aan de voorkant (van mijn favoriete zijde).

Volgende keer zet ik er nog wat meer knopen in. Ik was ze zo beu gezien dat ik het bij drie drukknopen gehouden heb. Had beter even pauze genomen :)
























The Daltons



Een daltonbroekje uit la maison victor in maar 68 en een in maat 80. Eentje om kado te geven en eentje om over de jongste z'n poep te trekken. 

Een geweldig patroontje om te maken. Al maak ik het iedere keer uit tricot en niet uit katoen zoals in het boekje staat. Ik neem het patroon over zonder een naadwaarde in te rekenen en aan de heupen neem ik het iets smaller. Ik vind het nogal veel stof bevatten en redelijk breed vallen. 


Bij aankoop van het stofje lang getwijfeld. Had ik wel een goede keuze gemaakt? Vond ik het echt mooi? 
Ik kocht het trouwens bij kersenpitje. 

Toen het kadootje onder mijn machine uitrolde was ik zo tevreden dat ik er ineens eentje voor hier maakte. Ik vind het dus een mooi stofke :)





De diertjes hebben iets space-achtig, of het lijkt op z'n minst alsof ze onder water zwemmen. Geef toe: ze zijn  überschattig!



zaterdag 4 april 2015

Koala's for the boys

Deze dateren al van een tijdje terug. Ondertussen zijn de truien met de 'kola'-beertjes al behoorlijk afgewassen.

Lachen... 
't is nog een beetje zoeken














De foto's verdienen hier toch een plaats en dit omdat ik de leather sweater van la maison victor echt kan aanraden, - het is een heel eenvoudig patroontje met net dat tikkeltje anders - maar ook omdat het een van mijn favoriete foto's is van ons jongste.








Sew Day - 1 oktober 2017

Met veel enthousiasme mag ik jullie informeren over een toekomstig naaievent én naailiefhebbersmeeting. Runa Popje, een naam die...