Zoeken in deze blog

dinsdag 24 maart 2015

Paasritueel

Pasen komt eraan. Een nieuw concept voor onze oudste - voor de jongste ook, maar zijn begrijpend vermogen reikt zo ver nog niet. Dus weer tijd om een nieuw ritueel in het leven te roepen. De adventskalender heeft me zoveel plezier bezorgt. Niet alleen het in elkaar knutselen en het geven van de kadootjes, maar vooral weten dat je een ritueeltje met je kind start. Iets waar hij hopelijk jarenlang met een warm gevoel aan zal terugdenken.

De kerstboom versieren vond hij geweldig Daardoor was de keuze voor een paasboom snel gemaakt. Uit het snoeihout van mijn man koos ik een tak uit die achteraf veel te dik en te zwaar bleek. Toch groot jolijt van de zoon moesten we op zoek naar een nieuwe tak en hij mocht mee. Over ons huis staan verschillende hazelaars. Deze takken hadden een hoger bruikbaarheidsgehalte. 


Het voorbije weekend kleurden we een aantal paaskuikens en kippen, met ei, in. Miniatuurversies weliswaar. Vandaag vond ik, naast het zoeken en knippen van de takken voor de paasboom, de tijd om zijn kleursels te lamineren en uit te knippen. Een gaatje en een lintje en hop, we konden versieren!










Een volle boom. Alles moest er in :) Zijn tekeningetjes werden aangevuld met hangertjes van de hema.  


Liefst alle hangers op dezelfde tak :)




Deze vriendjes mochten er ook bij:

't Mag ook eens iets anders zijn

Onlangs gingen we bij vrienden op bezoek. Gaandeweg is de gewoonte ontstaan om niet met lege handen aan te komen. Mijn man en ik zijn vaak inspiratieloos. Wat kan je geven aan mensen die n een clean strak huis en geen plant in leven kunnen houden? Naast het gebrek aan inspiratie hebben wij hier geen van beide een geheugen voor - iedere keer weer zijn wij het koppel, op eender wat voor soort feest (verjaardag, trouw, communie, geboorte, ...) WIJ zijn het koppel zonder kaartje. "Oei een kaartje, daar hadden we deze keer toch aan kunnen denken hé". Een kado lukt meestal nog net. Vaak is het een last minute idee en eindigen we in de meest dichtstbijzijnde supermarkt. Bij iets meer tijd halen we de bloemist nog.
Maar goed, terug naar de vrienden die niet houden van prulletjes. Er zullen wel tal van goede kado's voor hen zijn - eigenlijk moeten we dit eens op een lijstje schrijven dat we kunnen raadplegen bij het plannen van een bezoek - maar ook voor hen eindigden we steevast in de supermarkt en belden we bij hen aan met een fles drank in onze handen. Niet bijster origineel.

Maar! 

Deze keer ontbrak de inspiratie niet. De gastheer was recent peter geworden van een enorm knap boeleke. Ideaal om eens achter mijn naaimachine te kruipen. Omdat ik de ouders in kwestie, noch het boeleke persoonlijk ken vond ik kleertjes ongepast. (Dan geef je eigenlijk een kado om door te geven...) Een slab daarentegen is altijd leuk. Die kunnen ze gebruiken wanneer het boeleke zijn papjes bij de peter komt opeten.

Eentje is geentje, dus ik maakte er twee:






Gezien het gemak waarmee je dit in elkaar naait is dit een kado dat nog gaat terugkomen. Daarbij vind ik zelf erg mooi. Dus, dit schreeuwt om meer :)

donderdag 19 maart 2015

Appeltjes voor mijn koekje

Als de kindjes slapen kruipt mama tussen de stofjes...



Over dit stofje van Hamburger liebe heb ik lang getwijfeld. Ik kocht het vorig jaar in solden bij Spriffels.

Om een of andere reden vind ik de print meisjesachtig. Door de hartjes? De ronde vormen? Het steeltje dat gekleed lijkt met een strikje?

Omdat ik me voorgenomen heb plaats te maken in mijn stoffenkast bleef ik er niet over twijfelen en zette ik er de schaar in. Ik knipte er een  t-shirtje voor de jongste uit.


Het naaiavondje resulteerde in dit:














Het bleef niet bij een t-shirtje. Uit sweaterstof knipte ik nog gauw en broekje. Zwart, want dat komt terug in de appeltjes.


 Om het helemaal te laten accorderen zette ik een zakje in de appeltjesstof op de voorkant en twee appeltjes met steeltjes - maar zonder meisjesachtige strikjes - op de achterkant.




Morgen passen!

woensdag 18 maart 2015

salopetjes en joggingbroekskes

Mijn man en ik houden van salopetjes bij kinderen.

In een ottobre vond ik een salopetje met voetjes. Of een kruippak met het bovenstuk van een salopet. Het is maar hoe je het bekijkt.

Ik maakte er zo twee in joggingstof en gebruikte voor de sluitingen kamsnaps.

Een blauwe met uiltjes op de knieen en poep, idem voor de bies aan hals en arm. Deze viel al snel te klein uit dus moest er een tweede komen.

Foto moet nog teruggezocht worden

Dit werd een gele met haaien. Op het lijfje zette ik twee kamsnaps om in te klikken. Een beetje op de groei. Op die manier heeft hij het de hele winter door kunnen dragen.




Ik vind ze fantastisch. Het houdt de kleintjes lekker warm aan voeten, rug, enkels, ...



Helemaal into de joggingstof maakte ik nog een broek voor de oudste. Met hetzelfde blauw en dezelfde uiltjes. Deze keer als accent aan de zakken.




Ook ik deed mee aan de June-rage

Omdat het zo'n mooi patroontje is.

Dit dateert van september 2014. Bij de eerste verwarmende zonnestralen trok ik mijn June uit de kast, omdat ik vorig jaar nagelaten heb deze op foto vast te leggen MOEST dit nu gebeuren (wie weet pas ik er volgend jaar al niet meer in).

Vorige zomer kocht ik  een prachtig stofje bij BelleLien. Ik wist dat ik er een eerste echte jurk voor mezelf uit wou maken. Het was alleen nog zoeken naar het juiste patroon.

LMV bood het antwoord. Het idee bleef nog lange tijd in mijn hoofd en de stof nog in de kast. Tot september. Aan het einde van deze maand moest ik naar een trouw. Dit zorgde voor de schop onder mijn kont om in actie te schieten... Ik heb er heerlijk in gedanst. Fier op mijn eerste 'serieuze' jurk.



Ik verlaagde de hals, omdat ik dit mooier vind. Ook moesten er twee extra nepen in achteraan om het mooi te doen aansluiten.


woensdag 11 maart 2015

Charlie nummer twee

Een Charlie met korte mouwen kon niet ontbreken aan de zomeroutfits. Bij het passen lijkt deze echter pas geschikt voor de zomer van 2016. Hij valt een beetje ruim. Vreemd. Want de vorige Charlie viel goed.
Heb ik me vergist bij de naadwaarde?

Hoe dan ook: we hebben er een Charlie bij.


Omdat ik de zomerversie niet volledig wou voeren moest ik met beleg aan de slag. Dit zat goed tot mijn man (na de afwerking) opmerkte dat hij de kraag te groot vond. Daardoor heb ik het terug losgemaakt (geknipt want ik kon niet anders) en aangepast. Als resultaat ziet het belegstuk er niet meer uit, niet onder de kraag en niet aan de hals én de kraag komt te ver naar de schouders.
Ach ja, we kunnen er maar uit leren hé.

Dit was trouwens Charlie nummer één Op zoon nummer één zijn tweede verjaardag.



maandag 9 maart 2015

Marcellekes gevraagd

Een paar maanden geleden begon mijn eerstgeborene interesse te tonen in het potje. We kochten er een ter kennismaking en al gauw wist hij een plasje te presteren. Niet altijd en dat moest ook niet. Het was louter om te oefenen. Halfweg januari had hij er ineens genoeg van. Op het potje gaan zitten was een grote opgave en botste op veel protest. Bijgevolg lieten we het vallen. Ik had gedacht om hem pas zindelijk te maken in de zomer. Dan zou hij tweeënhalf zijn en dan zou hij gemakkelijker in zijn blootje of met alleen een sponsen broekske aan kunnen rondlopen. Woensdag wou hij terug op het potje en deed een plasje. Tof! Ik vertelde dit met enige trots aan de onthaalmoeder. Zij ging prompt opnieuw met hem aan de slag.

En, dit had ik nooit verwacht, vrijdag zei ze me bij het afhalen: "Hij is er klaar voor. Maandag beginnen we aan het echte werk. Vanaf maandag geen pamper meer! Gelieve véél onderbroekjes en broeken mee te brengen."

Wow, hier had ik me niet aan verwacht!

Omdat hij het al een ganse dag droog gehouden had bij te onthaalmoeder wilde ik onmiddellijk de lijn doortrekken. We begonnen op dit eigenste moment. Deze vrijdagnamiddag!
Al gauw botste ik op een paar problemen. Probleem één waren onderbroeken. We hadden dat gewoonweg niet!

De zeeman bood me maar een beperkt aanbod aan broekjes in maat 92. Allemaal uitverkocht?! Goed, dacht ik, dan maak ik er wel een paar zelf in het weekend.


Toch minder eenvoudig dan ik dacht. Ik wilde 'slipjes' en geen boxershorts. Geen patroon daarvoor te vinden, ook niet echt nodig wat het is gemakkelijk over te tekenen.
Zie het resultaat. Niet voor herhaling vatbaar. De drang is niet zó groot om hem zelfgemaakte onderbroeken aan te doen :p

Het lubberde aan de beentjes. Ik had geen elastiek verwerkt aan de beenopeningen en ook mijn boord was niet extreem aangetrokken. Omdat ik van gesloten onderbroeken hou - er moet niks uitvallen - en ik het teveel gepruts vind als ik ook nog eens aan de benen elastiek moet zetten; besloot ik om het toch te houden bij gekochte onderbroeken. Later zou ik de onderbroekjes, boxershorts, van Van Katoen nog kunnen maken.


Een ander probleem, en dat bedacht ik met zaterdagochtend pas, was dat we ook geen onderhemdjes hadden.

Het patroon van Van Katoen kwam nog van pas. Voila, hij kan er weer even tegen:


Ideaal om de stofjes of restjes te verwerken die je niet snel meer zal gebruiken. Voor mij waren dat de deze:



Ik heb ook een beetje vals gespeeld. De kritische lezer zal het vast al opgemerkt hebben. Er zijn er twee bij die ik niet zelf gemaakt heb, maar wel zelf ingekort. 


Rompertjes die hij nu toch niet meer zal dragen. En gezien zijn broertje fijner en slanker is dan hem vermoed ik dat hij tegen dat hij deze maat heeft bereikt ook uit de pampers zal zijn (dat hoop ik toch). 

Ik had nog drie probeersels liggen van vorig jaar. Gemaakt tijdens de warme zomerdagen. Wonderwel geraakt hij er nog in. Ze waren toen aan de strakke kant. Hij is duidelijk slanker geworden. 



Ik ben nog steeds verliefd om het lillestofje met neushoorntjes. Als ik dat zou terugvinden... Links bovenaan is een recykleerstukje. Gemaakt uit oude t-shirt. De afwerking is niet optimaal. Het ziet er daardoor nogal vintage uit ;)


zondag 8 maart 2015

Zo blij met mijn mooi afgewerkte naden!

En het is zo ver: ik heb mijn lockmachine! Blij, blij, blij! Het is een basic machientje, maar het doet wat het moet.





De eerste mooi afgewerkte naad die onder mijn machine vandaan kwam overspoelde me met een gelukzalig gevoel. Een t-shirt ineen zetten gaat zo veel sneller.



Geef nu toe, het linkse ziet er toch veel mooier uit dan het rechtse?












                                                
                                           En nu: naaien!

dinsdag 3 maart 2015

Lockmachine

Een zoveelste knipincident: ik ben echt verschrikkelijk in de afwerking. Mijn naden afwerken gaat meestal erg goed, maar ze daarna bijknippen is een regelrechte ramp. Het is uitzonderlijk dat ik niet in het pas afgewerkte kledingstuk knip. Bijgevolg moet ik snel met vlieseline in de weer om de gaten zo goed als mogelijk te dichten. Het is echt jammer als zoiets gebeurt.  Bij een pas afgewerkte salopet voor de jongste en mijn eerste Theo gebeurde het opnieuw.



Mijn man hoorde me vloeken. Hij vond het erg spijtig dat het mooie hemdje van mijn zoontje een snee had. Ik grommelde dat een lockmachine toch handig zou zijn. Plots kreeg ik de toestemming voor de aankoop ervan. Mijn dag kon niet meer stuk.

Ik ga voor de Lewenstein 700 DE, momenteel is hier een actie rond - verminderde prijs en een gratis voetenset- en ik kan hem kopen in dezelfde winkel als mijn naaimachine. We gaan ervoor. Ik kan niet wachten tot ik hem heb!


De eerste Theo

Nu mijn angst voor knoopsgaten overwonnen was had ik geen enkel excuus om niet aan de Theo van zonen 09 te beginnen. Het stofje lag al een jaar in de kast. Het plan al even lang in mijn hoofd.

Wat ben ik blij met dit patroon! Het is zalig om uit te voeren. De handleiding maakt het erg toegankelijk en makkelijk te volgen.

Ik koos opnieuw voor petitpan (deze stofjes heb ik blijkbaar onbewust opgespaard). Om wat afwisseling te hebben wilde ik de bovenkant van de kraag in een andere kleur, effen, zonder patroon.

Omdat ik vind dat de afwerking met paspel altijd nét dat ietsje meer heeft moest dit er voor mij ook bij. Ontzetting alom wanneer bleek dat ik dit niet in mijn voorraad had. Dik tegen mijn zin reed ik snelsnel naar veritas om te kijken of ze de door mij gezochte kleur in hun assortiment hadden. Nog grotere ontzetting toen bleek dat dit niet het geval was. Wat had ik nu gedacht, ze hebben hier amper iets.
Dan maar op zoek naar vulkoord. Ze wilde me een veel te dik of veel te dun koord verkopen. Bijna was ik - door gebrek aan het juiste materiaal - hier op in gegaan. Net op tijd merkte ik de satijnen lintjes op. Deze hebben net de juiste dikte om door te gaan voor vulkoord.

Mijn projectje was gered. Ik kreeg het op één dag klaar.





Ik ben tevreden met het resultaat. D. Het staat hem goed. Zelfs mét de vlekken die hij er onmiddellijk met zijn fruitsapje op maakte ;p


De afwerking van dit hemdje levert me trouwens een lockmachine op. Een kadootje van m'n lieve man :)


Sew Day - 1 oktober 2017

Met veel enthousiasme mag ik jullie informeren over een toekomstig naaievent én naailiefhebbersmeeting. Runa Popje, een naam die...