Zoeken in deze blog

maandag 23 februari 2015

De naaihoek/bureau

Mijn naaitafel staat in 'den bureau' van mijn man. Eerst had ik een oude tafel die nog in dit huis stond toen we het kochten. Achter de naaitafel stond een oude boekenkast die we opwaardeerden met een likje verf in dezelfde kleur als de muur.

Beetje bij beetje palmde ik de ruimte meer in en had ik nood aan meer bergruimte. Manlief mocht niet inboeten want ook hij heeft de kastruimte nodig. 



Ik kreeg een nieuw bureautje, met lades en kastjes. We vulden dit nog aan met een ladenkast en in de welbekende kallaxkast van ikea kunnen we beide voldoende kwijt. 

Zoals je kan zien koos ik voor een witte houten stoel. Zonder kussen. Hard dus en pijnlijk als je uren zit te naaien. Dat schreeuwde voor een kussentje. 



Als iemand zich ooit afgevraagd heeft waarmee ikea zijn stoelkussens mee vult: 

Ze doen aan recyclage. En ik ga mee in dat proces. Weliswaar door een tekort aan wattine. Het zit nu een beetje hobbelig, maar na veel uren naaien komt dat wel goed  :)



Twee nieuwe pyjama's

Eerder schreef ik een blogberichtje over anderhalve pyjama. De pyjama van de oudste was volledig af. Voor de jongste was ik gestopt bij het broekje. Vreemd genoeg was ik het projectje uit het oog verloren.

Tijd om terug aan de slag te gaan. Ik koos een patroon uit het singer naaiboek; een t-shirt met enveloppehals en verlengde de mouwen. Om de lijn met het broekje door te laten lopen voegde ik nog een gele mouwboord toe en een bies onderaan de t-shirt.
De enveloppehals vind ik nogal gesloten. Gelukkig stoort dit niet als zoon het aan heeft.
Heb ik iets gemist aan de patroontekens?

Hier het afgewerkt resultaat:

Pyjama voor het kleinste ukje


en voor het mannetje met het grootste eigen willetje.

 

Stilzitten voor de foto?! Mama wat vraag je nu? De enige onbewogen foto...

Patronen overtekenen op cansonpapier

Ik heb iets vernomen over het feit dat sommige naaisters patronen overtekenen op plasticfolie. Lijkt me aan de ene kant erg handig. De doorzichtigheid laat nauwkeurig overtekenen toe. Ook het knippen lijkt me geen probleem. Het enige probleem lijkt me - maar eigenlijk kan ik niet oordelen want ik heb het nog niet geprobeerd- de slapheid van dit medium. Ik teken al niet graag op de grote rollen patroonpapier die je kan kopen op het stoffenspektakel. Ook dit papier vind ik te slap. Het is amper geschikt voor hergebruik. Gezien ik vele patroontjes voor de kinderen opnieuw gebruik vind ik deze kwaliteit belangrijk. Het overtekenen van patronen neemt bij mij meestal al een halve avond in beslag. Gezien de weinige vrije tijd die ik heb om te naaien is na het overtekenen en het uitknippen van de stof mijn tijd op. Ik kan dan nog wel door gaan, maar dan zit ik de dag erna als een zombie aan mijn bureau...

Ik koop mijn patroonpapier meestal in de veritas wegens gemakkelijk bereikbaar én voldoende stevig. Maar onlangs deed ik een fantastische ontdekking:

Mijn moeder verhuisde ongeveer een jaar geleden. Bij haar verhuis deed ze me een pak doorschijnend papier kado. Hiermee kon ik tekeningen overtekenen of wat dan ook... Ik borg het, samen met een aantal andere 'kado's' op in de kelder. Niet goed wetende wat ik ermee moest doen. Natuurlijk lag het voor de hand. Ondertussen heb ik het ook ontdekt.






Het is ideaal als patroonpapier!





Zeker wanneer je het patroontje verschillende keren wil hergebruiken. Ik tekende er de charlie op uit, verschillende maten t-shirts voor de zoontjes - met raglan mouwen en gewone ronde mouwen-, een tof jurkje voor mezelf, wat broeken voor de oudste, ...
Ik ga het jammer vinden als ik het opgebruikt heb. Ik weet niet wat het is, noch waar ik het moet vinden én het lijkt me niet goedkoop. Maar ik weet wel dat het verdomd handig is tijdens mijn naaiprocessen!



dinsdag 17 februari 2015

Dagen zonder vlees




Ik ben eigenlijk niet vatbaar voor gemediatiseerde boodschappen. Maar toen ik vanmorgen in het metro-krantje de oproep van dagen zonder vlees zag staan voelde ik me geroepen om mee te doen. Ik vind - in tegenstelling tot mijn wederhelft- iedere dag vlees onnodig. En als ik daarbij - naast het onnodig kweken en slachten van beesten - lees wat een stukje vlees ons eigenlijk natuurgewijs gezien kost. Vind ik vlees een overbodig product. Overbodig is misschien een verkeerd gekozen woord. Luxe product, dat is het. Zoals in de oorlog. Toen genoten mensen ten minste nog van hun stukske zelfgeschoten konijn dat ze verspreidden over twee dagen met vier kinderen, of hun voor de tweede maal afgekookte soepbenen.
Mensen staan veel te weinig stil bij de productiekost, en dan gaat het niet louter over het financiële... De impact op het milieu of de ecologische voetafdruk staat hierbij centraal.


Als je dit tabelletje bekijkt zie je al gauw het verschil tussen impact van groenten of fruitteelt en de impact van veeteelt.

Goed, ieder zijn meug... Vegetarisme is eerlijk gezegd niets voor mij. Ik eet graag mijn stukje vlees. Dit hoeft niet dagelijks te zijn, maar op regelmatige basis kan ik best genieten van een stukje kip of een lekker stukje rundsvlees.

Hoe dan ook; ik wil de komende 40 dagen minder vlees eten. Voor mij persoonlijk is dit niet zo'n moeilijke opgave -behalve voor mijn stukske kippenwit of boterhammetje met americain- maar voor mijn gezinnetje zal dit wennen zijn.
Als moeder bepaal ik grotendeels wat op het menu komt. Mijn man vindt een maaltijd onvolledig wanneer het vlees ontbreekt en mijn oudste zoon - die nu zelf kiest wat hij op zijn boterham wil- kiest heel regelmatig voor 'fleesje' op zijn boterham. Aan mij dus de grote taak om maaltijden te verzinnen die de grote man bevredigen en afleidingsmanoeuvres te verzinnen voor de kleine man.

Ik begin vooral bij mezelf. Mijn boterhammen zullen maar twee broodmaaltijden per week vlees bevatten en als ik een maaltijd kook voor mijn gezin zal het zes dagen van de zeven zonder vlees zijn. Met een pas begonnen vakantie waarin iedere dag een warme maaltijd wordt verwacht zal dit niet zo eenvoudig zijn. Het vraagt om een mentaliteitswijziging. Van iedereen. Ik denk dat ik die wel kan maken, maar kan ik die ook overbrengen naar mijn gezin?

Wil jij meedoen?
Inschrijven kan hier, natuurlijk kan je hier ook gewoon een kijkje nemen...

Knopenbies op een tijger t-shirt

Na de eenvoudige pyjama's wilde ik graag een nieuw patroontje met 'iets extra'. Wat dat iets extra voor mij is, is waarschijnlijk voor een ander iets heel erg eenvoudig.
Ik heb erg lang knopen geschuwd. Dit omdat mijn eerste -op mijn eerste aftands naaimachientje- zelf gemaakte knoopsgat een totaal fiasco was en omdat ik in mijn tienertijd een jas had waarbij ik de knopen iedere maand opnieuw moest aannaaien. Deze situaties deden mij besluiten dat knopen niets voor mij zijn.

'Iets extra' werd een knopenbies. Ik zocht een leuk patroontje uit voor de grootste zoon en ging aan de slag met een prachtig stofje dat ik bij Klijntje kocht.
















Toen ik dit stofje zag was ik onmiddellijk verliefd. Ik kon niet kiezen tussen het donkerblauw en het mintgreen kleurtje en kocht ze bijgevolg allebei.


Ik was bang om de schaar er in te zetten (wegens een groot verliefdheidsgehalte bij het stofje), maar ben toch blij dat ik het gedaan heb. 't Zoontje is een t-shirt rijker en mama heeft een negatieve ervaring overwonnen.

De knopenbies moest verstevigd worden met vlieseline. Hoewel ik hier meestal te lui in ben, zoals hier en hier mag blijken, was ik deze keer te enthousiast. ik verstevigde één deel aan beide kanten waardoor het wel heel stijf werd. Gelukkig komen hierin de knoopsgaten en is dit het deel tegen de borst. het valt dus niet op en het kan wel wat versteviging gebruiken. De bies moest in katoen, net zoals het zakje. De kleuren van de knopenbies en de zak komen niet helemaal overeen met de halsbies, maar dat is niet erg. Het stoord niet.



Eén van de vier knopen staat niet mooi in de rij en de afwerking had bij de aansluiting aan de kraag beter gekund. Aandachtspuntjes voor de volgende keer. Al doende leert men hé :)


zaterdag 14 februari 2015

Anderhalve pyjama

Een aantal weken geleden maakte ik een lijstje met kledij die mijn zonen nog nodig hebben voor de zomer. Enerzijds was dit een goede naaiplanner en anderzijds een manier om op de laatste moment nog vanalles te moeten inslaan.
Na het opstellen van het lijstje ging ik op zoek naar geschikte patronen.

Het begon met anderhalve pyjama. Jawel, anderhalve. Het bovenstuk van zoon nummer twee is nog in de maak. Dat was ik uit het oog verloren :)


Voor de jongste koos ik de vosjes. Het patroontje had ik lang geleden al voor zoon 1 gebruikt. 
Geen idee meer van waar dit komt. 



Ik maakte er nog een zijzakje bij (dat ik eigenlijk wat lager had moeten plaatsen) en nog een achterzakje. Ik vond dat het nodig was om het drukke patroon een beetje te doorbreken. 




Voor zoon twee koos ik een wolkjestricot dat ik ooit van een behendige naaister overkocht. Voor dit doel toch een heel toepasselijk stofje, niet?


Heel eenvoudige setjes. Weinig uitdaging aan. Maar wel snel klaar projectjes. 
Ze zijn weer een pyjama rijker! 



De wolkjes doen me trouwens denken de tijd dat ik nog zwanger was van zoon twee. Toen maakte ik dit: 

Een erg mooi tricotje. Spijtig dat het opgebruikt is. 

donderdag 12 februari 2015

Kleur op den bureau

Het winterweer en de weinig zonnestralen komen mijn humeur niet echt ten goede. Uren aan een saai bureau zitten evenmin. Gezien mijn recente aankomst durf ik nog geen grote wijzigingen maken aan het algemeen kleurgehalte.

 "Wil je verandering, begin dan altijd bij jezelf!"
...

Dat wordt toch wel eens gezegd. Deze leuze serieus nemende begon ik met mijn eigen bureau.

Zie hier het resultaat:



De zakdoekendoos maakte ik naar het recept van Riet en Lies. Het is dus ook omkeerbaar. Ik koost voor een leuk petitpanneke, met aan de andere kant een nog vrolijker petitpanneke!




Over de schrijfgeriefcontainer ben ik niet tevreden. Het is een beetje gefaald. Hij is te hoog. Tijdens mijn late avondnaaisels heb ik wellicht scheef gekeken op mijn meetlint.
Deze late avondnaaisels maken me lui, en net zoals bij mijn broodnodige lunchtas, was ik te lui om er versteviging in te naaien. Het moet dan snel af en heb geen zin meer om nog iets te knippen. Dacht dit op te lossen door een placemat tussen de twee stoffen te schuiven.. Dat had gelukt indien ik bovenaan met bias had gewerkt en niet met paspel. Bovenkant was dus al dicht. De placemat zit er nu gewoon in. ...
Ooit maak ik wel eens een verbeterde versie.


In de toekomst wil ik lobby'en voor wat meer groene blaadjes. Goed voor het humeur. 

Haal de zomer binnen! 

woensdag 11 februari 2015

De broodnodige lunchtas

Sinds november heb ik een nieuwe job. Een kantoorjob. Je weet wel; zo eentje waar je een hele dag aan je bureau zit en koffie drinkt en waarnaar je boterhammen meeneemt om ze in het bedrijfsrestaurant op te eten.
Voor mij een heel nieuw gegeven. Op mijn vorige jobs kon ik gewoon gezellig mee aan tafel schuiven met de bewoners van het huis waarin ik werkte. Onnodig om eten en drank mee te nemen.

Omdat ik op mijn nieuwe job werk met een laptop - die ik regelmatig mee naar huis moet nemen- kocht ik me een handige rugzak... Zonder rekening te houden met het feit dat ik graag vanalles meezeul op verplaatsing. Ik had niet veel tijd nodig om te begrijpen dat mijn rugzak eigenlijk te klein is voor mijn boterhammen, mijn thermos thee, mijn overgeslagen ontbijt, tussendoortjes, boekjes, etc.
In het begin kon ik me beredderen met een plastic-achtig tasje dat ik ooit bij de aankoop van schoenen had gekregen. Maar al gauw werd de zijkant doorboord door een eerste lepel, een eerste bic, een tweede lepel - die ik vervolgens kwijtspeelde- ... Een gelijkaardige -én veel mooiere tas- moest ik nu toch wel zelf kunnen maken.

Ik twijfelde een tijdje over de stofjes en de afmetingen en ging dan aan de slag.

Zie hier het resultaat:


Ik koos voor een petit pan stofje. Door de kleurrijke bolletjes kan ik er zowat alles mee combineren (voor zover dit voor een luchzak nodig is). Rood is een veelvoorkomende kleur in mijn outfits, vandaar de keuze voor de combi. 


De hengsels zijn niet stevig. Ik heb ze niet verstevigd met vlieseline. Ik was te lui. Ik kan niet zeggen dat ik daar nu geen spijt van heb. Ze zijn wel lang genoeg om over mijn schouder te glijden. Dat was een voorwaarde aangezien ik een deel van mijn traject met de fiets afleg.
De bias die ik gebruikte zit er niet helemaal mooi afgewerkt op. Soms ben ik écht een luie naaister!


Voor de binnenkant gebruikte ik de geplastificeerde stof van de ikea. Goedkoop. Maar ik denk niet wasbaar. Iemand van jullie daar al ervaring mee? 


zondag 1 februari 2015

Het eerste decemberritueel

Dit wilde ik toch ook nog even delen

Zoon nummer 1 maak dit jaar voor de eerste keer de mand decmber 'bewust' mee. De personen Sinterklaas en Kerstman werden geïntroduceerd. Leuk, leuk, want als bijna 2-jarige begrijpt hij erg goed dat sinterklaas 'dokkedootjes' - in volwassenentaal noemen we dit 'kadootjes' - brengt. De kerstman werd al snel met dezelfde euforie geassocieerd. Mama geniet van het ontstaan van deze magische periode en hoopt dat haar kinderen  nog lang in de goedheilige man zullen geloven.



Een adventkalender, ook zo iets dat bij deze periode hoort. In mijn kindertijd kreeg ik er wel eens eentje met chocolade in. Ik denk niet dat één van deze chocolaatjes ooit de week van 24 december heeft gehaald.
Het openen van de kartonnen deurtjes gaf wat extra aan de dag en, hoewel ik wist wat er komen zou, was mijn gevoel van blijdschap altijd overmaats.

Met deze herinnering in het achterhoofd ging ik zelf aan de slag. Máár ik wilde geen ongezonde adventkalender boordevol chocolade. Ik wilde kleine kadootjes, af en toe een chocolaatje of een koekje - want ze krijgen in de decembermaand meer dan genoeg koek en chocola - , maar vooral wilde ik werken met verwijzingen naar leuke activiteitjes. Die activiteiten zijn een leuk extraatje, maken mooie herinneringen en versterken de ouder-kind band.

Het idee haalde ik uit de libelle kersteditie. Maar in plaats van kleine luciferdoosjes werkte ik met grote. Ah ja, want anders krijg je er toch helemaal niets in?!



In de action vond ik een kersteditie van scrapbookpapier. Net de juiste grootte om het luciferdoosje mee in te pakken. Genoeg papiertjes om er nog wat hertjes uit te knippen.

In de kelder hebben we nog een grote overschot aan verf. Een klein beetje mengen en we kwamen tot een mooi beige-geel kleurtje.

Als activiteitjes hadden we: de kerstboom versieren, met nepsneeuw de ruit versieren, onze schoen zetten voor de sint, een sinterklaashuis knutselen, verven, speeltuin, stickerboek, ...
Qua rommeltjes zaten er autootjes in, kleine beestjes, een mini sneeuwbol, versieringen voor de kerstboom, ...
En dus af en toe ook dat chocolaatje of koekje. Mama mag zoveel goede bedoelingen hebben, maar dát was voor het zoontje toch het leukste van al :)

Dit wordt zeker de komende jaren opnieuw gebruikt!

Dit wil ik niet part n°2

De eigen mening van mijn oudste zoon ontwikkelt zich in sneltreinvaart. Nog geen twee weken geleden blogde ik over het eerste zelfmaakmaakse...