Zoeken in deze blog

woensdag 26 april 2017

De moestuin: jaargang twee (en waarom ik mijn kinderen moet betrekken)


Onze moestuin was mijn 'halsoverkop-eindewinterproject-anno2016'. Vorig jaar schepten we  de bodembedekker weg in de, veel te grote, kippenren. De bodembedekker,maagdenpalm, liet zich niet al te makkelijk uitroeien. Grote hopen aarde werden richting de, nu plots kleinere, kippenren getransporteerd. Een volhardend plantje, want ook na 365 dagen komt hij nog steeds op verschillende plaatsen uit de aarde piepen.

De plaats die we vrij maakten moest dienen om groentjes uit de aarde te laten groeien. Het idee werd uitgewerkt. Het doel bereikt. Met fouten, leerpunten. Welke deze leerpunten zijn geef ik je hieronder even weer:

  1. De belangrijkste denk ik: wacht niet tot dat sprietje groen uitgroeit tot iets herkenbaars! Zo stond mijn moestuin vorig jaar, einde zomer vol met 'Pessem', wild gras. 
  2. Bijgevolg: wiedt het onkruid tijdig. Eén jaar zaad is zeven jaar kwaad - of dat zegt men toch. 
  3. Maak diepere geultjes voor de zaadjes en plant ook de uitgegroeide plantjes diep genoeg.
  4. Bemest lang voor het planten, voor een voedzame grond. Hopelijk gaan zo mijn broccoli's en bloemkolen deze keer wél uitgroeien tot volwaardige planten.
  5. Zet niet teveel plantjes op één perkje. Meer ruimte, meer licht, meer voeding: grotere planten. 
  6. Nog belangrijk: informeer de kinderen over de verschillende groenten. Betrek hen nog meer!
Dit laatste leerpunt lijkt iets banaals. Vorig seizoen werden de kinderen actief betrokken bij de moestuin, afhankelijk van hun interesse. Mauro vond het wel leuk om zaadjes en plantjes in de grond te stoppen en kon verwonderd kijken naar de grote planten die er enkele maanden later gegroeid waren.



Lot's interesse bleef beperkt. Hij interesseerde zich in de slakken, die mepte hij allemaal dood met zijn watergeweertje (sorry slakkenvrienden - hij was niet te stoppen). Op zonnige dagen kon ook water hem bekoren en met wat geluk kon ik hem inzetten om de groententuin te bevloeien.
Het spreekt voor zich dat deze koter weinig opgestoken had van de groentjes en bloemetjes die er geplant en gegroeid waren. De gevolgen waren, zes maanden later, dan ook hilarisch: Tijdens de voorbereidingen van het nieuwe plantseizoen - het omscheppen van de schrale bodem - begon hij plots te gillen en liep hij er als een speer vandoor toen ik hem opmerkte dat er nog 'iets' in de grond zat.

Curieus kwam hij kijken, maar zijn eerste blik bracht hem direct in paniek.
"AAAARG!!!" Hij zette het op een lopen.
Totaal verrast bleef ik achter. Mijn schup in het zand, lichtjes leunend, ging ik deze gebeurtenis na. Ik volgde zijn drafje richting de verharde oprit.  In zijn veiligheid verbleef hij en keek me opnieuw aan, hoofdschudden met grote pupillen. ik beantwoordde zijn blik met een bezorgde
"Wat is er?"
"Een slang" bracht hij uit. "Ik ben bang van slang".


Het duurde eventjes vooraleer ik besefte dat hij het over de overwinterde rammenas had.
Ik besefte dat ik een fout had begaan. Een fout in het betrekken, het wekken van interesse en algemene opvoeding. Een rammenas is geen slang.


Tijd om deze wetenschap aan mijn kinderen door te geven . Hierna ging het beter.
Een knuffelsessie met de plastieken slang volgde. De angst voor de plastieken slang was overwonnen. De angst voor de rammenas... dat laat ik je volgend jaar weten.




Ook de zaaibak namen we onderhanden:

Nog steeds wat werk te verrichten:

De snijbiet is klaar voor de pot:









dinsdag 25 april 2017

Een rekbare Roman tunic

Een hele tijd geleden blogde ik over mijn eindejaarskleedje. Met een heuse deadline ging ik onbezonnen aan de slag met het gratis patroontje van Naaisgerief Tinne.

Tevreden over dit patroon moest hier een vervolg aan komen. Eentje zonder moordende deadline en eentje in een rekbaar stofje. De realisatie volgde redelijk snel en hoewel het een van mijn favorietjes is geraakte dit maar niet op de blog. In januari gemaakt, nu eindelijk op de blog. 




Ik kan vrede nemen met de kleine foutjes en kreeg er al vaak complimenten over dit maaksel. Het zit uiterst comfortabel en voelt op en top vrouwelijk aan

Als "aanpassingskes" voegde ik een stroplintje toe aan de schouders en een striklint in de taille. 






Patroon: Roman Tunic - Naaisgerief
Stof: Froy and dind


zondag 9 april 2017

Over succespatroontjes en olifanten

Of vooral over succespatroontjes. Je zag hem al eerder hier toen ik mocht deelnemen aan het testpannel van Oogappelsien.

Ik was meteen verkocht. Dit vroeg om herhaling, mét enkele aanpassingen.

Toen ik van Kersenpitje dit stofje kreeg wist ik onmiddellijk wat her zou worden.



Het stofje is een jacquard van Lillestoff. Dikker dan tricot en geen stijve stof. Zacht en luchtig, ideaal voor de temperaturen van nu en nog meer ideaal om onbevreesd op ontdekkingstocht te gaan. Dat ontdekken doet hij naar hartelust. Moeilijk om deze wiebelkont nog op foto te krijgen.




In de was - uit de was. Het salopetje zag de kast nog niet.

Het patroontje, mijn kleine koter en het stofje. Ik vind het een topcombinatie.




Zoals je kan zien liet ik het zakje achterwege. Ik vond het niet zo passen. De beenboorden stikte ik onderaan dicht. Persoonlijk vind ik dit makkelijk dan een broekje waarvan de knopen doorlopen en je de beentjes volledig kunt scheiden. Hierdoor had ik ook minder kamsnaps nodig. Nog net genoeg. Dus dat was mooi meegenomen.





Patroon: Tijs - Bij Oogappelsien
Stof: Lillestoff - Kersenpitje

vrijdag 7 april 2017

Het blogmeetstofje

Het is verwerkt! Het eerste stofje van de tweede blogmeet heeft een bestemming gevonden in mijn kledingkast!

Jullie konden hier al lezen dat ik het stofje won via een spel en dat deze stof, samen met de rest van het pakketje nogal gegeerd was.

Ik heb er lang over getwijfeld. Een Suzanne, omwille van de grote lap. Een dekentje omwille van de zachtheid en warmte. Of een korte vest, een noodzakelijke aanvulling in mijn garderobe.




Zoals je kan zien werd het de laatste. Een korte vest. Het is wennen, hoewel noodzakelijk is het mijn eerste. Een nieuw stijlitem. Niet wat ik van mezelf gewoon ben. Maar ik vind het goed. Het staat me. En het zit zaaaalig!




De binnenkant werd afgewerkt met blauwe bias (contrasten, dat is mijn ding!). Mouwen verlengd. Deze vielen op het getekende patroon te kort uit naar mijn zin.


Danku Vlijtig Liesje voor dit stofje. Het zal gedragen worden.


Stof: Gekregen
Patroon: La maison victor - Mona Vest

vrijdag 31 maart 2017

Peekaboo!

Een geweldig leuk en origineel stofje. Dat is het minste dat je kan zeggen van dit design.

Ik vind het zelf ge-wel-dig! De eenvoud en de vrolijkheid-met-een-knipoog springen er vanaf. Gelukkig zijn mijn kinderen even enthousiast als ikzelf.

Ik verwerkte mijn lapje in één keer. Met een stofbreedte van 165 cm kan je dan ook al wel wat.

Voor de oudste zoon maakte ik een zomerse hoodie, zoals deze, die vorige zomer gemaakt werd. Een van de favorietjes van zowel mama, papa als zoon. Jammer genoeg een veel te kort leven beschoren dankzij de bellenblaasactiviteiten van de school. Het is helemaal gevlekt. Zo jammer! Als iemand dé ultieme tip tegen dit soort vlekken al ontdekt heeft, let me know!


Een nieuwe hoodie dus, ineens een maat groter. Hopelijk kan hij er deze keer wél in groeien.





Voor de tweede zoon, Lot, wilde ik een t-shirt met een 'hoekje af', dit om het een beetje te laten aansluiten bij het eigengereide karakter van deze knul.

De beslissing om de boord met zwart-witte boordstof af te werken en er ergens mintkleurige tricot aan toe te voegen was snel gemaakt. Daarna zat mijn creativiteit eventjes vast. Dat 'hoekje af', dat zat er nog niet voldoende in!



Bij toeval, of geluk, strandde ik in de Ottobre op een ideaal patroontje: het vooraanblik geeft een ronde mouw weer, achteraan een raglanmouw. Als ik hier wat met de kleuren en print zou spelen gaf dat wel het subtiele 'hoekje af'.











Stof: Mia Mea - Kersenpitje

dinsdag 28 maart 2017

De kinderen groeien als kool, opnieuw een pyjama!


De titel zegt het al: mijn jongens groeien aan topsnelheid en groeien hier bijna met het blote oog merkbaar uit hun kleren. Handig zou je denken, als het snel vooruit gaat hebben de twee opvolgende zonen ook nog geniet van die kledij. Maar nee, die leeftijd zijn ze voorbij. De oudste toch. De knieën worden uitgedaagd door het kilometerslange rondkruipen met autootjes, de gedramatiseerde valpartijen over onbestaande stenen - die volgens Mr. Mauro zelve eigen zijn aan de leeftijd. De tippen van de schoenen zijn binnen een mum van tijd verdwenen door, opnieuw, het rondkruipen met auto's, en nog meer door ze in te schakelen als remsysteem op de fiets. Jammer genoeg ben ik geen schoenmaker. De eindeloze onhandigheid met voeding, vloeistoffen, verf en aarde maakt dat t-shirts slechts korte tijd vlekvrij zijn. Ofwel hecht deze vlek zich onvermurwbaar vast, óf, het kledingstuk gaat door de vele vlekken in en uit de was waardoor de kleurvastheid en vorm van het shirt het niet meer houden. 




Goed, tot zo ver mijn betoog. Zoals iedere moeder zucht ik wanneer ze weer eens uit of door hun kleren zitten. Maar mijn zonen hebben één geluk: ze moeten maar de kast opentrekken en ze kunnen kiezen uit een hoop kleurtjes en tekeningen. Geen spidermans of cars, vaak tot hun grote ontsteltenis. Maar wel originele en vrolijke dingen.





Zo ook dit stofje. Een aantal maanden geleden kocht ik het voor een prikje in de 'opruimingssectie' van Kersenpitje. De zoon vond het onmiddellijk geweldig. In combinaties met de blauwe streepjes vond ook mama het prima. Wat extra contrast, daar hou ik wel van. 


Opnieuw werd het patroon van zonen 09 gebruikt. Wolf. Never change a winning horse. Dat geldt hier ook. Al voegde ik deze keer een boord toe onderaan het bovenstuk. Dat groeien enzo, de reden voor de pyjama, dat was me eventjes helemaal ontgaan...

 Na al die aandacht voor de ene wou de andere ook zijn portie aandacht en poseren.


Stof: Seedrache - Kersenpitje
Patroon: Wolf - Zonen 09

zondag 26 maart 2017

Birds

Het begon me laatst op te vallen dat ik in mijn kledingkast steeds naar dezelfde stukken grijp. Stukken die in en uit de was gaan, met duidelijke gevolgen voor de kleuren en vorm. Stukken die eigenlijk klaar zijn om het traject van afvalverwerking te doorlopen, maar omwille van hun 'tweede huidgevoel' doe ik het niet. 

Tijd om hier dus even bij stil te staan. Op een vrije namiddag zocht ik me een simpel patroontje uit, tekende het over en besloot vervolgens om toch nog voor een ander patroon te gaan.

In een oude Ottobre zag ik een t-shirt met fronsjes op de schouder. De stof die in het boekje gebruikt wordt is eentje zonder stretch, maar dit leek me voor een jerseyshirt ook haalbaar.

Ik had net een nieuwe, mooie zomerstapel van stofjes gemaakt - af en toe grasduin ik in de stoffenkast en haal ik er de leuke stofjes uit die ik zo snel mogelijk wil verwerken - en deze lag er bovenop. Eentje van Kersenpitje. Eenvoudig, met een mooie lijntekening, en licht. Ideaal voor de zomer. 







Stof: Spring Birds - Kersenpitje

zondag 19 maart 2017

Sewchallenge part 2

Zoals je een tijd geleden al kon lezen organiseerde moedige Davina een tweede blogmeet (lees: een gezellige avond met kwetterende gelijkgezinden). Net als na de eerste samenkomst ging iedereen met een opdracht naar huis: de sewchallenge.

Hierin wordt je gekoppeld aan een andere deelnemer die drie criteria voor je uitkiest. Op basis van deze drie criteria ga je aan de slag en naai je iets in elkaar.

Ik werd gekoppeld aan één van de creatieve vrouwtjes van de Sew Blondes . Zij bedacht voor mij volgende criteria:

  • upcycle
  • iets van je man
  • voor een van je kinderen 
Deze criteria stelden me direct gerust. Ik ben immers op deze manier beginnen naaien én mijn man had net zijn kledingkast uitgemest. De uitvoerende taak van uitmesten heeft bij mijn man een duidelijk einde: 
te kleine of versleten kledij verlaat de kast. 
PUNT.

Oké, hij gaat nog net iets verder. De hoop kledij komt op de zolder te liggen. Dat is het finale eindstation. Tot grote frustratie van deze vrouw.

Je snapt het al wel. Deze criteria waren de ideale gelegenheid om hem aan te sporen om de hoop op de zolder te verwijderen. Het was een reden. Het zorgde voor een poging tot...

Hij selecteerde een negental kledingstukken die 'echt wel weg mochten'. Alle andere kledingstukken 'komen misschien nog van pas'. Van die negen hield ik er twee over als mogelijk sewchallenge object.

Dit is het resultaat:



De trui resulteerde in een nieuwe trui. Om er toch wat meer cachet aan te geven voegde ik ellebooglappen, een zakje en een knopenbies toe.

De jeansstof voor het zakje, de lappen en de bies komen van een oude jeans van Mr. Mimaloki. Het biesje op de zak en het tweede deel van de knopenbies komen uit de stoffenkast.
Deze trui kon best wat meer kleur gebruiken.



Recykleren, allemaal goed en wel. Ik kan me wel tot de voorstanders rekenen. Die miskoop nieuw leven inblazen zie ik als een uitdaging die ik graag aan ga. maar die uitdaging ga ik veel te weinig aan. Mijn stoffenverslaving is te groot. Als ik hierbij ook nog alle kledij die 'misschien nog eens van pas kan komen' moet bijhouden zie ik mezelf genoodzaakt te verhuizen. Een huis met een groot atelier graag en achterliggende stockageruimte. #droom



Wil je weten wat mijn andere 'weekgenoten' realiseerden? Neem dan hier een kijkje:


Patroon: Metal Button Ottobre
Stof: Oude kledij, katoen van Petit Pan

Altijd blij met een reactie!



zaterdag 18 maart 2017

Nieuwe buurtwinkel: Stoffenschuur!

Bij de woorden 'nieuwe buurtwinkel' begint het hart van een vrouw meestal harder te slaan. Het vrouwelijk instinct is erop gericht zo snel mogelijk uit te vissen waar het om draait. Eerst wordt geïnformeerd naar de verkoopswaren. Het belangrijkste! De winkel krijgt een stempel 'ja' of 'nee'.

Een 'nee' zou bijvoorbeeld voor vrouwen een Gamma kunnen zijn, voor niet rokers een dampwinkel of voor niet zwangeren een babywinkel.

Toen onze nieuwe buurtwinkel me ter ore kwam kon mijn geluk niet op. Het ging om een nieuwe stoffenwinkel! Voor een naaister het Walhalla. Ik moest nog drie weken geduld hebben. 


Tiktak tiktak...

De week erna viel er een foldertje in de bus. De opening kwam eraan. Ik moet jullie waarschijnlijk niet vertellen dat ik hier enorm naar uitkeek. Het scheelde niet veel of ik telde de dagen af! Gelukkig viel de eerste openingsdag op mijn vrije dag.

Heerlijk om weer een fysiek winkeltje in de buurt te hebben! Het voelen van stoffen is toch altijd weer wat anders. Het zoeken van fournituren en vragen van raad altijd mooi meegenomen. 

Blij, deze vrouw is blij.

Op een lang leven, Stoffenschuur!

Oh ja, een stofverslaafde kan natuurlijk geen bezoekje brengen zonder aankoop. Hierbij mij buit, goed voor een broek voor de oudste, een kleed en twee blouses voor mezelf. 





woensdag 15 maart 2017

Patroontest: Tijs


Een paar weken geleden deed Oogappelsien een oproep tot patroontesten. Zij ontwierp een superschattig salopetje, Tijs.

Met veel goesting en enthousiasme schreef ik me in. Deze mama kleedt haar kroost graag in salopetjes!

Een eenvoudig en makkelijk patroontje, van maat 56 tem 80.
Gratis! 
Vanaf aanstaande zondag te vinden op: www.bijoogappelsien.com

Nog niet overtuigd? Kijk dan eens eventjes naar dit kleine modelletje, schattig toch?









De moestuin: jaargang twee (en waarom ik mijn kinderen moet betrekken)

Onze moestuin was mijn 'halsoverkop-eindewinterproject-anno2016'.  Vorig jaar schepten we  de bodembedekker weg in de, veel te gr...